IMMANUEL WILKINS – THE 7TH HAND

Modern cazın sınırlarını zorlayan albüm, spiritüel bir anlatıyı kolektif bir ses örgüsüyle kuruyor. Saksafon melodileri hem keskin hem meditatif; ritim bölümü sürekli bir devinim hissi yaratıyor. Parçalar uzun formlarla açılıyor, doğaçlama albümün ana dili haline geliyor. Prodüksiyon temiz ama sahne hissi canlı performans kadar yoğun. Gospel ve avant‑garde etkileri müziğe ritüel benzeri bir atmosfer katıyor. Albüm, bireysel virtüöziteyi toplu bir trans hâline dönüştürüyor. Sonunda arayışın kendisini kutsayan bir sessizlik hissi kalıyor. (AI)